کهکشان Baby Boomer کشف شد

تصویر1:کهکشان Zw II 96 ( در فاصله حدود 500 میلیون سال نوری ) به کهکشان  Baby Boomشبیه است که در فاصله 12.3 میلیارد سال نوری قرار دارد و در تصاویر تنها به صورت یک لکه ظاهر می شود. به تازگی گروهی از تلسکوپ ها برای بررسی آشفتگی موجود در یک کهکشان بسیار دور دست در کیهان گردهم آمدند. تلسکوپ های فضایی هابل و اسپیتزر ، سوبارو ( ژاپن ) ، جیمز کلارک ماکسول و کک در موناکی در هاوایی، همچنین  VLA در نیومکزیکو، اپتیک های خود را به میان آوردند تا با کمک مشاهده در طول موج های رادیویی و فروسرخ علت سرعت خارق العاده تولید ستاره در یک کهکشان دور دست را بیابند.

تلسکوپ های فضایی هابل و اسپیتزر، سوبارو( ژاپن )، جیمز کلارک ماکسول و کک در موناکی در هاوایی، همچنین  VLA در نیومکزیکو، اپتیک های خود را به میان آوردند تا با کمک مشاهده در طول موج های رادیویی و فروسرخ علت سرعت خارق العاده تولید ستاره در یک کهکشان دور دست را بیابند. این کهکشان که اکنون ملقب به Baby Boom   است ، سالانه حدود 4000 ستاره تولید می کند.این در حالی است که کهکشان راه شیری سالانه تنها 10 ستاره تولید می کند. اقدامات اخترشناسان تنها به مشاهده از درون تلسکوپ ها محدود نمی شود، آنها قصد دارند در مورد این کهکشان با ارزش اطلاعات بیشتری کسب کنند.
پیتر کپک از مرکز علمی اسپیتزر ناسا در موسسه تکنولوژی کالیفرنیا می گوید : " این کهکشان در حال گذراندن دوران حاملگی است! و بیشتر ستاره های آن به یک باره متولد می شوند. اگر انسان ها نیز به همین صورت متولد می شدند آنگاه سن تمامی مردم کره زمین یکسان می بود." این کشف مخالف اکثر نظریه های مشهود در مورد شکل گیری کهکشان ها است. مثلا یکی از عمومی ترین نظریات در این باره بیان می کند که، کهکشان ها ستارگان خود را در طول زمان و به تدریج تولید می کنند و نه در یک انفجار مهیب مانند آنچه در Baby Boom در حال وقوع است.

 

 

 نگارش یافته توسط فائزه چَقاج‍ردي   

 

كاسینی اسرار زحل را فاش می كند

كاسینی اسرار زحل را فاش می كند

مأموریت انجام شد، اما پرسش های جدیدی در انتظارند! سیاره حلقه دار آرام گرفته است. عالم  این سیاره سرشار از اقمار و حلقه های فراوان و یك ماهواره مصنوعی به نام كاسینی است.

مأموریت كاسینی، یك فصل از سفر خود به زحل را به پایان رساند و آماده یك مأموریت دو ساله خواهد شد كه پرسش های جدیدی پیرامون دو هدف اصلی این پروژه یعنی قمرهای تیتان و انسلادوس را مطرح خواهد كرد. در تاریخ 30 ژوئن ( 10 تیرماه )، كاسینی نخستین مأموریت 4 ساله خود را به اتمام رساند و سپس مأموریت بعدی خود را كه در آوریل ( خردادماه 1387 ) امسال به تصویب رسیده، آغاز می كند.
كاسینی عالم شبه زمینی قمر زحل، تیتان را آشكار ساخت و امكان سكونت در قمر دیگر آن سیاره یعنی انسلادوس را بررسی کرد. این دو، از اولین اهداف مأموریت 2 ساله  بعدی با نام " مأموریت اعتدال كاسینی" هستند. این بازه زمانی همچنین به دانشمندان اجازه بررسی برخی موارد را میدهد ازجمله: بررسی تأثیرات و تغییرات فصلی در تیتان و زحل، جستجوی مكان های جدید در كره مغناطیسی زحل و مشاهده هندسه بی نظیر حلقه زحل در نقطه اعتدال این سیاره، هنگامی كه نور خورشید به طور مستقیم از مقابل صفحه حلقه ها عبور میكند.  باب میشل (Bob Mitchell) مدیر پروژه كاسینی در آزمایشگاه جت ناسا در این باره می گوید: " ما مأموریتی شگفت انگیز داشتیم كه در مرتبه كشفیات علمی یكی از مهمترین مأموریت ها بود. ما افتخار می كنیم كه توانسته ایم تمام اهداف از پیش تعیین شده خود را به تحقق بپیوندیم . ما به پرسش های دیرینه ای پاسخ دادیم و در این راه چندین پرسش جدید هم مطرح شد ، بنابراین سفر ما برای یافتن پاسخ به این سوالات همچنان ادامه می یابد." در حالیكه زمستان در این سیاره جای خود را به فصل بهار می دهد، شاهد بخش های كمرنگ جدیدی در قسمت ابر شمالی زحل هستیم.
 باب پاپالاردو (Bob Pappalardo) در ماه جولای به جمع تیم علمی كاسینی پروژه كاسینی خواهد پیوست و جانشین  دنیس ماتسون (Dennis Matson) ، كه در آینده به مطالعه مأموریت های خارجی منظومه شمسی خواهد پرداخت می شود. پاپالاردو می گوید: " این برای من افتخار است كه بتوانم پیرامون چنین مأموریت علمی ارزشمندی فعالیت كنم و با دانشمندان و مهندسان برجسته ای كه پایه و اساس كاسینی هستند ، همكاری كنم" پاپالاردو زمین شناسی است كه تحقیقاتش پیرامون مراحل شكل گیری اقمار یخی می باشد.او نخستین مدرك دانشگاهی خود را از دانشگاه كرنل و مدرك دكترای خود را از دانشگاه آریزونا دریافت كرد و در سال 2006 به جی.پی.ال  (JPL) ناسا پیوست.
كاسینی در 15 اكتبر 1997 پرتاب شد و در یك سفر 7 ساله ، پس از پیمودن 3.5 بیلیون كیلومتر( 2.2 بیلیون مایل) به زحل رسید و در 30 ژوئن 2004 وارد مدار زحل شد و بلافاصله اولین داده های خود از حلقه زحل را مخابره كرد. این فضاپیما در سلامتی كامل به سر می برد! و حامل 12 وسیله تقویت شده توسط 3 ژنراتور ترموالكتریك رادیوایزوتوپی است.

نگارش یافته توسط فائزه چَقاج‍ردي   

نیما حامد ارکانی آلبرت انیشتن بعدی

نیما حامد ارکانی آلبرت انیشتن بعدی ؟

نیما حامد ارکانی ایرانی است که سنی در حدود 30 سال دارد، او مدرک لیسانس خود را در ریاضی و فیزیک را از دانشگاه تورنتو در سال 1993 گرفته و پس از آن دکترا را در سال 1997 از دانشگاه برکلی کالیفرنیا دریافت کرده است.نیما حامد ارکانی پس از آن در شتابدهنده خطی استنفرد شروع به کار کرد.

در سال   1999به عنوان استاد دانشگاه برکلی مشغول به کار شد. وی در سال 2002 پس از یکسال ملاقات با استادان دانشگاه هاروارد به عنوان استادی در دانشگاه  هاروارد رسید و کمی بعد از آن به مقام استادی در تحصیلات پیشرفته در دانشگاه پرینستون رسید. این مقام از سال 1933 تا سال 1955 ( زمان مرگ انیشتن ) در دست انیشتن بوده که هم اکنون نزد دکتر ارکانی است.
در سال گذشته نیز بارها مهمان انستتیو علوم طبیعی بوده و به گفته Peter goddarg مدیر انستتیو : ما با دکتر ارکانی تماس گرفته تا او به جمع استادان ما بپیوندد و او نیز موافقت کرد به گفته وی او یک تصویر ذهنی و یک درک عمیق از ظواهر  تئوری های مدرن دارد و او قرار است نقش یک رهبر را در آزمایش در LHC را داشته باشد. پرفسور Nathan seibery عضو انستتیو علوم طبیعی افزود : درک عمیق او از فیزیک و خلاقیت قابل توجه وی باعث پیشرفت انستتیو خواهد شد.
دکتر ارکانی همکنون در زمینه فیزیک ذرات، نامی برای خود دست و پا کرده و قرار است نظریه انقلابی او ( در زمینه عملکرد جهان می باشد) اواخر امسال تست شود. این آزمایش در LHC در CERN که مهمترین و بزرگترین شتابدهنده ذرات در دنیا می باشد انجام خواهد شد. این شتابدهنده در سوئیس قرار دارد و در ماه می سال 2008 افتتاح گشته.  US/LHC   در ماه آگوست یا سپتامبر  شروع به کار می کند و اثبات تئوری در آن در سال 2009 می باشد. LHC تونلی دایره ای شکل به طول 17 مایل (20.8 کیلومتر) دارد. هزینه ساخت این دستگاه عظیم در حدود 5 تا 10 بیلیون دلار شده است.
دکتر نیما حامد ارکانی ( رهبر فیزیکدانان نظری ) افکار ما را در مورد فضا و زمان باز کرده و به گفته ایشان جهان حد اقل 11 بعد دارد. این نظریه انقلابی را در فیزیک بوجود خواهد آورد. در تئوری ابر ریسمان  و یا به اختصار ریسمان، تلاش بر این بوده که توضیح دهد ذرات کوچکترین حالت در این جهان نیستند بلکه حلقه هایی که دارای نوسان می باشند، که ریسمان نامیده می شوند کوچک ترین چیز می باشد. در این نظریه ریسمان در  11 بعد نوسان می کند و بر خلاف ما که در 3 بعد مکان و یک بعد زمان هستیم. بیشتر مدلها در این تئوری حداقل 7 بعد دیگر را نشان می دهد که برای انسان قابل درک نیست.
دکتر ارکانی با فیزیکدانانی به نام Dimopoulos و Dvail پیشنهاد کردند که بعضی از این ابعاد بزرگتر از حدی است که قبلا تصور می شد و این مدل( ADD (Arkani-Dvail-Dimopoulos نام دارد متاسفانه این ابعاد قابل مشاهده نمی باشند، زیرا گرانش تنها نیروی هست که بر آنها احاطه دارد.
مخالفت بعضی ها با این تئوری به این دلیل است که نمی توان آن را آزمایش کنند. برای مثال، گر شما در ماشین خود نشسته باشید و دستگاه GPS شما روشن باشد، شما می توانید سرعت و مکان دقیق خود را در یک لحظه بدانید. ولی این کار در دنیای ذرات غیر ممکن است و شما نمی توانید سرعت و مکان یک جسم را در یک لحظه بگویی.
ارکانی و دیگران بر این باورند که( LHC (larg hadron collider   قادر است به جواب دادن به این سوال کمک کند. اگر تئوری او تایید شود، این اولین پیشرفت در زمینه فیزیک ذرات و تصورات ما در مورد فضا زمان اطرافمان از زمان انقلاب انیشتن در این رشته تا به امروز می باشد.
جوایزی که وی دریافت کرده:
در سال 2005 جایزه فی بتا کاپا از دانشگاه هاروارد.
در سال 2003 کسب مدال گریبو از انجمن فیزیک اروپا .
و کمگ هزینه های متعددی در سال 2002

 

نگارش یافته توسط حمیدرضا گل کاریه